Miskraam

Het echtpaar Cody Gakpo verliest een nagenoeg voldragen kindje. Het nieuws komt hard binnen en krijgt volop aandacht in de media. Vanmorgen nog uitgebreid in het ontbijtnieuws van de NOS. En terecht — het is een intens verdrietig verhaal. Maar tegelijkertijd roept het een ongemakkelijke vraag op: waarom krijgt dit ene verlies zoveel spotlight, terwijl duizenden andere ouders ieder jaar hetzelfde meemaken in stilte?

In Nederland krijgen jaarlijks rond de 25.000 vrouwen een miskraam. Wereldwijd zijn dat er zo'n 23 miljoen per jaar — één op de zeven zwangerschappen eindigt vroegtijdig. Dat zijn geen kleine cijfers. Het is een van de meest voorkomende complicaties bij zwangerschap, en de kans stijgt sterk met de leeftijd van de moeder. Zelf heb ik dat ook meegemaakt. We gingen op vakantie naar Frankrijk en op het schiereiland Hyer overleed ons bijna voldragen kindje. Het eindigde in een curitage.

Bij stilgeboortes — doodgeboren kinderen na 24 weken — ligt het aantal in Nederland rond de 450 tot 550 per jaar, ongeveer 3 tot 4 per 1.000 geboortes. Nederland scoort hier redelijk goed vergeleken met de wereld, waar nog altijd bijna 2 miljoen baby's per jaar doodgeboren worden.

Toch blijft het een onderwerp waarover veel ouders moeilijk praten. Het verdriet wordt vaak weggestopt met de goedbedoelde maar pijnlijke opmerking "jullie kunnen het vast nog een keer proberen". Alsof dit kindje daarmee minder telt. Alsof het gemis minder echt is.

De aandacht voor dit specifieke verhaal is mooi, omdat het taboe doorbreekt. Het laat zien dat ook een nagenoeg voldragen kindje kan overlijden, dat het ouders raakt tot in hun diepste vezels, en dat rouwen hier legitiem is. Hopelijk opent dit de deur voor al die andere ouders die hun verlies in stilte dragen.

Want achter elk statistisch cijfer — 25.000 miskramen, honderden stilgeboortes — zitten echte verhalen, echte dromen die stukgaan, echte vaders en moeders die nooit meer dezelfde zijn. Laten we die verhalen niet alleen horen als er een bekend gezicht aan vastzit.

Laten we rouw rond zwangerschapsverlies normaliseren. Niet alleen in de media, maar ook aan de keukentafel, op het werk en in onze vriendenkring. Elk kindje dat gemist wordt, verdient dat het gemist mag worden. Gelukkig liep het uiteindelijk goed af. Daarna werd mijn zoon Nick geboren, een paar maanden later. Maar niet iedereen heeft dat geluk, waardoor het verdriet blijven is.

Wat denk jij? Durf jij erover te praten als het je raakt, of blijft het lastig